Svako kretanje, pa i pokreti čovekovog tela, izazvani su dejstvom neke sile. Postoje unutrašnji (na primer, kontrakcije mišića ili elastičnost mekih tkiva) i spoljašnji izvori sila (na primer,  sila gravitacije ili sila kojom dejstvuje neki drugi objekat ili osoba u fizičkom kontaktu sa telom). U praksi, na sve segmente našeg tela neprestano deluje više sila čije se karakteristike (pravac, smer, intenzitet) stalno menjaju. Kroz interakciju svih tih sila nastaje rezultantna sila, koja dovodi do pokreta u našim zglobovima, odnosno kretanja delova tela jednog u odnosu na drugi, kao i kretanja tela u odnosu na okolinu.

Ukoliko je neki pokret praćen značajnim angažovanjem mišića, anatomski lociranih tako da imaju povoljan ugao dejstva na pokret, mi takve pokrete nazivano aktivnim a pomenute mišiće nazivamo agonistima ili antagonistima, zavisno od odnosa smera njihove sile i smera pokreta (kod agonista sila i pokret imaju isti smer, a kod antagonista suprotan smer). Pored tih pojmova, često se pominje i pojam sinergista (mišića koji odredjeni pokret potpomažu), medjutim razvoj neurofiziologije, kao i pojava prezicnih mernih instrumenata sposobnih da u realnom vremenu objektivno procene svaki segment motorne kontrole, baca nešto drugačije svetlo na ovu problematiku. Danas se umesto sinergije sve više insistira na konceptu stabilizacione ko-kontrakcije. O čemu se tu radi?

Pojam ko-kontrakcije je najlakše objasniti na primeru lumbalnog segmenta kičmenog stuba. Svaki aktivni pokret u zglobovima lumbalnog segmenta kičme u bilo kom pravcu je, uz kontrakciju agonista, praćen i aktivacijom drugih lumbalnih mišića. Te aktivacije se označavaju kao ko-kontrakcije jer ne proizvode “povoljan” momenat sile, odnosno takav koji je u skladu sa pravcem izvodjenja aktivnog pokreta. One, medjutim, doprinose boljoj preraspodeli kompresione sile koja aktivni pokret obavezno prati. Ko-kontrakcije lumbalnih mišića dakle imaju ulogu stabilizacije lumbalnog segmenta (Cholewicki & McGill, 1996).

Zbog čega su ko-kontrakcije značajne?

Kičmeni stub lišen mišićne stabilizacije, odnosno sistem sastavljen samo od pršljenova i ligamenata, deformiše se već pri minimalnoj aksijalnoj sili od oko 20 N. Ko-kontrakcioni tonus mišića stabilizatora kičmenog stuba mu daje znatno veću nosivost (Lucas & Bresler, 1961). Na primer, pokazano je da pri stajanju u prirodnom stojećem stavu bez dodatnog tereta, ko-kontrakcija mišića prednjeg trbušnog zida od samo 3% od maksimalno moguće voljne kontrakcije pruža dovoljnu stabilizaciju lumbalnom segmentu, dok se ovaj iznos duplira u slučaju da postoji prethodna povreda intersegmentalnog vezivnog tkiva (kapsula i ligamenata) (Cholewicki et al., 1997).

Pojedini intersegmentalni mišići (na primer mm. rotatores i mm. intertransversarii) imaju 4-7 puta više mišićnih vretena (specijalnih vrsta mišićnih vlakana specijalizovanih za regulaciju tonusa mišića) u odnosu na multifidne mišiće (mm.multifidi). Smatra se da njihova uloga i nije produkcija motorne sile, već služe kao senzori položaja i pokreta pršljenova u sistemu motorne kontrole (Nitz & Peck, 1986).

Literatura

1. Cholewicki J, McGill SM. Mechanical stability of the in vivo lumbar spine: implications for injury and chronic low back pain. Clinical Biomechanics. 1996;11:1-15.
2. Lucas D, Bresler B. Stability of the Ligamentous Spine. San Francisco. Calif: Biomechanics Laboratory. University of California, San Francisco; 1961. Technical Report No. 40
3. Cholewicki J, Panjabi MM, Khachatryan A. Stabilizing function of trunk flexor-extensor muscles around a neutral spine posture. Spine. 1997;22:2207-2212.
4. Nitz AJ, Peck D. Conrparison of muscle spindle concentrations in large and small human epaxial muscles acting in parallel combinations. Am Surg. 1986;62:273-277.

The post Šta su ko-kontrakcije? appeared first on Sport i Zdravlje.

Učešće u sportsko-rekreativnim fizičkim aktivnostima predstavlja značajan doprinos parametrima javnog zdravlja, takodje i individualnog zdravstvenog stanja. Medjutim, mora se imati u vidu da su povrede, nažalost, prateći zadesni dogadjaji prisutni i u sportu i u rekreaciji dece i odraslih.

U retrospektivnom istraživanju sprovedenom u Kanadi (McLaren, 1996) na 3790 ispitanika starijih od 5 godina (51% muškog pola), dobijeni su sledeći rezultati:

• 322 osobe su zadobile ukupno 411 povredu takvu da je medicinska intervencija bila neophodna.
• Procenat povredjivanja zavisno od vrste aktivnosti: 
  • Košarka 15%, 
  • Fudbal 12%, 
  • Trčanje 11%, 
  • Vožnja bicikla 2%, 
  • Odbojka 7%, 
  • Skijanje 3%
• Tipovi povreda: 
  • Istegnuće ili ruptura ligamenata 31%, 
  • Istegnuće ili ruptura mišića 19%,
  • Fraktura 13%, 
  • Luksacija 7%, 
  • Modrice i kontuzije 5%, 
  • Posekotine 5%, 
  • Tendinitis 5%, 
  • Potres mozga 3%,
  • Abrazija oguljotina 1%, 
  • Dehidracija 0,2%,

Literatura

1. McLaren PL. A Study of Injuries Sustained in Sport and Recreation in Ontario. A report prepared for the Ministry of Citizenship, Culture and Recreation, Government of Ontario, 1996.

The post Povrede u rekreativno-sportskim aktivnostima appeared first on Sport i Zdravlje.

U fizioterapijskim centrima se, izmedju ostalog, nalaze i aparati namenjeni rasterećenju kičmenog stuba kontrolisanom, kontinuiranom ili promenljivom trakcijom u ležećem položaju. To su trakcioni aparati, i mada izgledaju poput srednjevekovnih inkvizicionih sprava, ustvari predstavljaju veoma blagu formu tretmana, za pojedina bolna stanja čak prilično efikasnu. (Young et al., 2009)

Pomoću posebnih traka i omči aparat aplikuje silu u unapred zadatom režimu i pod kontrolom fizioterapeuta. Uzdužnim istezanjem kičmenog stuba smanjuje se pritisak u intervertebralnim diskusima, i povećava prečnik intervetebralnih otvora kroz koje izlaze kičmeni nervi. Stoga je ova vrsta terapije pogodna za bolna stanja praćena preteranim pritiskom fibroznog dela intervertebralnih diskusa, prolapsom diskusa kao i uklještenjima kičmenih nerava.

Suprotno očekivanom rezultatu, terapija pasivnim aksijalnim istezanjem se nije pokazala efikasnom kod vratne spondiloze, bar ne u odnosu na manuelne tehnike. Razloge treba tražiti u tome što se ose oko kojih se vratni pršljenovi medjusobno kreću znatno razlikuju od ose duže koje se trakcija izvodi, kao i u tome što trakcija nije efikasna u prisustvu spazma vratnih mišića, čestog pratioca spondiloze.

I u situacijama gde pokazuje efekat, trakcija nije metod koji pruža dugotrajno olakšanje. Ona se stoga koristi kao jedna od uvodnih metoda, naročito u prisustvu uklještenja kičmenih nerava. Korigovanje posture tela, motoričkih obrazaca položaja i pokreta i tonusa mišića core-a i dalje ostaju primarni načini ostvarivanja dugotrajnih rezultata u tretmanu hroničnog bola u donjem delu ledja.

Literatura

1. Young I A, Michener L A, Cleland J A, Aguilera A J and Synder A R. Manual therapy, exercise and traction for patients with cervical radiculopathy: A Randomised clinical trial. Physical Therapy 2009:89;632.

The post Terapija trakcijom trupa appeared first on Sport i Zdravlje.

Primenom kriterijuma medicine zasnovane na dokazima u istraživanju Američke neurološke akademije, nije ustanovljena korist TENS metode (transkutana električna neurostimulacija) u terapiji hroničnog bola u donjem delu ledja. (Dubinsky & Miyasaki, 2010) Ovim se potvrdjuje gledište da je uzrok takvog bola najčešće mehaničke prirode. Medjutim, TENS se i dalje preporučuje kod lumbalnog bola povezanog sa dijabetičkom neuropatijom. 

"Najviši nivo dokaza pokazao je da pacijenti sa hroninim bolom u donjem delu ledja nemaju nikakav pozitivan efekat od TENS terapije", izjavio je  Ričard M. Dabinski sa Kansas University Medicinskog centra i Član Američke neurološke akademije. "Lekari bi trebalo da vrše kliničku procenu korišćenja TENS terapije kod hroničnog bola u donjem delu ledja".

Literatura

1. Dubinsky RM, Miyasaki J. Assessment: Efficacy of transcutaneous electric nerve stimulation in the treatment of pain in neurologic disorders (an evidence-based review). Neurology 2010;74:1

The post Da li je TENS efikasan za hronični bol u donjem delu ledja? appeared first on Sport i Zdravlje.

Šta je manuelna manipulacija?

Manuelna manipulacija u fizioterapijskoj terminologiji označava odredjene ručne tehnike koje se primenjuju na zglobove, najčešće na zglobove kičmenog stuba, i koje obično uključuju i brza potiskivanja nakon kojih se često oseti "klik" ili "pop", što je praćeno smanjenjem prisutnog bola. Negde se pod nazivom "manipulacija" podrazumevaju i druge, srodne ručne terapijske tehnike, poput masaže dubokih tkiva, mobilizacije, trakcije, rolfinga i tehnike oslobadjanja ključnih tačaka.

Učinak manipulacije

Zvučni fenomeni (koje pacijent oseti i kao vibraciju i kao zvuk) potiču od naglog pada pritiska unutar sinovijalnih zglobova, praćenih preraspodelom fluida u njoj. Empirijski je ustanovljeno da se nakon manipulacije odredjenog zgloba smanjuje spazam okolnih mišića, time i bol. Ovaj učinak se može registrovati odmah, a puni efekat nastupa nakon više sati. Manuelna manipulacija na zglobovima kičmenog stuba postiže najbolje efekte kod neradikularnih bolova i u odsustvu senzomotornih perifernih ispada. Medjutim, dugoročni efekti manipulacije su slabi, tako da se ona primenjuje po potrebi, i ponavlja nakon nekoliko nedelja ili meseci.

Kontraindikacije i mere opreza

Pošto je relativno agresivnija od masaže i sličnih manuelnih tehnika, neophodno je voditi računa o stanju zgloba.

Kontraindikacije manipulacije uključuju sledeća stanja na ciljanim segmentima tela:

• Prelom kičmenog pršljena,
• Spondilolisteza,
• SCIWORA (Schneiderov) sindrom (mekotkivna povreda vratne kičme bez radioloških abnormalnosti)
• Stanja koja oslabljuju ligamente (reumatoidni artritis, neoplazme zglobova)
• Hronična nestabilnost kičmenog stuba
• Poremećaj vertebralnog krvotoka (varijacije oblika vratnih pršljenova poput canalis a. vertebralis, ateroskleroza vertebralnih arterija)

Manuelna manipulacija se može primeniti kod dokazanog prolapsa intervertebralnog diskusa, ili kod priklještenja nerava bilo koje etiologije, ali uz posebne mere opreza.

The post Manuelna manipulacija appeared first on Sport i Zdravlje.

Miofascijalni tretman (miofascijalno oslobadjanje) je vrsta manuelne terapije koja se koristi da otkloni bol i opusti mišiće i druga meka tkiva.

Kod zdrave osobe fascije (čvrste vezivne pregrade) su uglavnom mekane i opuštene, i mogu se nesmetano pomerati. Medjutim, u slučaju traume ili inflamacije fascije postaju krute i teško pokretne. Sporim i dubokim pokretima i pritiskom, miofascijlani tretman vraća vezivnim tkivima njihove fiziološke karakteristike. On se efikasno koristi kod bola u donjem delu ledja, cervikogene glavobolje, ukočenja vrata kao i kontuzionih sportskih povreda.

The post Miofascijalni tretman appeared first on Sport i Zdravlje.

Cilj lečenja ravnih stopala je jedinstven: otklanjanje bola, poboljšanje funkcije stopala i prevencija nastanka eventualnog deformiteta. Medjutim, u pogledu izbora terapijskog režima postoje različita, čak suprotna mišljenja.

Pojedini eksperti smatraju da su ravna stopala fiziološka pojava u detinjstvu koja obično spontano prolazi bez potrebe za lečenjem. Drugi se, pak, zalažu za lečenje fleksibilnih ravnih stopala jer mogu proizvesti deformitet, oštećenje zgloba i dovesti do razvoja fiksiranog ravnog stopala tokom života. (Brooks, 1991; Volpon, 1994; Aharonson et al., 1992; Connors et al., 1998; D’Amico, 2009; Evans, 2008; Harris, 2010) 

Labovitz (2006) godine je pokušao da diskusiju o ovom zahtevnom i kontroverznom ortopedsko – pedijatrijskom problemu pretvori u smernice za terapiju. Rezultat je govorio u prilog rane dijagnoze i odgovarajuće terapije, u cilju prevencije budućih bolnih tegoba. Radi definitivne potvrde ovog pristupa neophodna su nova, dugotrajnija i masovnija istraživanja. 

Anatomski ulošci

Anatomski ulošci su medicinska sredstva koje propisuje kvalifikovani lekar, i koja mogu biti fabrički dizajnirana u nekoliko veličina, ili se izradjuju individualno, prema otisku rasterećenog stopala. Otisak se uzima na sledeći način:

• stopalo je u vazduhu, odnosno odignuto od podloge 
• zglobovi stopala su u fiziološkom je položaju, 
• mišići pokretači skočnog zgloba i stopala su maksimalno opušteni (dakle, bez voljnih mišićnih aktivnosti). 
• otisak se uzima pritiskom kalupa od penastog materijala koji ima zanemarljivu elastičnost. 

Anatomski ulošci imaju ulogu da prerasporede sile mišića, telesne težine i sile reakcije podloge pri osloncu i hodu. Oni time dovode do smanjenja bola u proseku za 15%, i poboljšavaju funkciju stopala prosečno za 19% (podaci dobijeni korišćenjem subjektivnih bodovnih skala: VAS i FFI). (Wenger et al., 1989; Whitford & Esterman, 2007)

Pokazano je da individualno izradjeni anatomski ulošci imaju najbolji efekat u smanjenju bola kod simptomatskih ravnih stopala, dok kod bezbolnih fleksibilnih ravnih stopala nemaju terapijski već preventivni efekat. (Powell et al., 2005) Medjutim, novija istraživanja govore o povoljnom dejstvu anatomskih uložaka i na ove pacijente kroz povećani komfor obuće. (Landorf & Keenan, 2007)

Literatura

1. Brooks MH. Flatfeet in children. BMJ 1991;302:237.
2. Volpon JB. Footprint analysis during growth period. Journal of Pediatric Orthopaedics 1994;14:83–5.
3. Aharonson Z, Arcan M, Steinback TV. Foot-ground pressure pattern of flexible flatfoot in childrenm with and without correction of calcaneovalgus. Clinical Orthopaedics and Related Research 1992; 181:177–82.
4. Connors JF, Wernick E, Lowy LJ, Falcone J, Volpe RG. Guidelines for evaluation and management of five common podopediatric conditions. Journal of the American PodiatricMedical Association 1998;88:206–22.
5. D’Amico JC. The flat-footed child-to treat or not to treat: what is the clinician to do?. Journal of American PodiatricMedical Association. 2009;99:267–8.
6. Evans AM. The flat-footed child-to treat or not to treat: What Is the clinician to do?. Journal of the American PodiatricMedical Association 2008;98:386–93.
7. Harris EJ. The natural history and pathophysiology of flexible flatfoot.. Clinic in Podiatric Medicine and Surgery. 2010;27:1–23.
8. Labovitz J. The Algorithmic Approach to Pediatric Flexible Pes Planovalgus. Clinics in Podiatric Medicine and Surgery 2006;23(1):57-76.
9. Wenger DR, Mauldin D, Spleck G, Morgan D, Lieber RL. Corrective shoes and inserts as treatment for flexible flatfoot in infants and children. The Journal of Bone and Joint Surgery 1989; 71-A:800–10.
10. Whitford D, Esterman A. A randomised controlled trial of two types of in-shoe orthoses in children with flexible excess pronation of the feet. Foot & Ankle International 2007;28:715–23.
11. Powell M, Seid M, Szer IS. Efficacy of custom foot orthotics in improving pain and functional status in children with juvenile idiopathic arthritis: a randomised trial. Journal of Rheumatology 2005;32:943–50.
12. Landorf KB, Keenan AM. Do foot orthoses prevent injury? McCauley D & Best T (Editors), Evidence-based Sports Medicine (2nd edition). Blackwell Publishing: Massachusetts, 2007.

The post Ravna stopala II deo – lečenje appeared first on Sport i Zdravlje.

Kako proceniti držanje trupa? Kada kod nekoga primetimo da zauzima položaj sa iskrivljenim obrisima kičmenog stuba, ili da je jedno rame u stojećem ili sedećem položaju postavljeno niže od drugog, često se koristi i termin "loše držanje". Idealno držanje se prepoznaje na sledeći način: posmatrano sa boka, uho, centar zgloba ramena i centar zgloba kuka stoje u istoj, vertikalno postavljenoj pravoj liniji. Takav položaj se kod zdravih osoba uspostavlja lako i održava uz minimum napora. Kada pozicija glave, vrata i trupa odstupa od idealnog, koštane i mekotkivne strukture imaju veći napor da održe telo u asimetričnom položaju.

Uobičajeno je pitanje tipa "ako često sedim u lošem položaju, iskrivljen i naslonjen na nešto, ako ležim sklupčan, da li ću dobiti skoliozu?"

Odgovor je ne. Skolioza se ne dobija usled sportskih aktivnosti, preteških ranaca, pozicija pri spavanju, nepravilnog držanja ili male razlike u dužini nogu (do 2 cm).

Najčešća forma skolioze je Idiopatska skolioza. Reč "idiopatska" u prevodu sa latinskog znači "nepoznatnog uzroka" (istina, istraživači su otkrili neke genetske promene koje su povezane sa pojavom ovog tipa skolioze). Medjutim, iako nije uzrokovana spoljašnjim silama, skolioza se može pogoršavati pod njihovim uticajem. 

U tom smislu je jasno da neinvazivni tretmani poput manipulacije ili mobilizacije, kao i specijalnih metoda vežbanja ne mogu izmeniti genetsku osnovu skolioze, niti uticati na uzrok njene pojave, ali mogu modifikovati uticaj tih spoljašnjih sila, utičući na tok i razvoj deformiteta. 

Izuzetak od ovoga su slučajevi neuromuskularne ili posturalne skolioze, gde je mišićni disbalans (jedni mišići su istegnuti i oslabljeni, drugi su zategnuti i nefunkcionalni) uzrok a ne prateći faktor skolioze. Tada precizno i pravilno odabrano vežbanje ima značajan efekat.

The post Da li loše držanje dovodi do skolioze? appeared first on Sport i Zdravlje.

Schroth metod je sistem vežbanja koji se primenjuje u savremenoj kineziterapiji kod skolioze. U ovom terapijskom pristupu analizira se deformitet trupa, kao pokazatelj deformiteta kičmenog stuba. Ustanovljeno je da uporedo sa translacijom, aksijalnom rotacijom i kolapsom kičmenih pršljenova, različite anatomske strukture trupa takođe podležu translaciji, aksijalnoj rotaciji i kolapsu jedna nasuprot druge. Šematski prikaz ovih mehaničkih promena kod skolioze dala je K. Schroth, i odnosi se na klasičnu jednostruku torakalnu, dekstrokonveksnu skoliozu, praćenu kompenzatornim, manjim, krivinama (Weiss, 2011).

Slika 1. Šema skolioze sa tri krivine. 

U ovoj šemi, K. Schroth je podelila trup na tri imaginarna segmenta (Lehnert-Schrot, 1992):

1. segment vrata i ramenog pojasa, uključujući gornji torakalni region
2. glavni, torakalni segment
3. lumbalni segment i karlica (lumbo-pelvični segment)

Skolioza podrazumeva torziju (rotaciju oko uzdužne, vertikalne ose) kičme i  trupa. Tri imaginarna segmenta se aksijalno rotiraju, kolabiraju u konkavnim zonama i dislociraju se jedan nasuprot drugom. Na primer, u slučaju dekstrokonveksne skolioze, „lumbo-pelvični segment“ rotira i dislocira se ulevo, a kolabira u svom desnom delu. „Glavni torakalni segment“ se rotira i dislocira udesno, kolabirajuci na levoj strani. „Segment vrata i ramena“ se deformiše slično kao „lumbo-pelvični segment“: rotira se i dislocira ulevo, kolabirajuci na desnoj strani. K. Schroth je ova tri segmenta kod normalne kičme opisala kao dobro centrirane pravougaonike, poređane jedan iznad drugog. Nastankom i progresijom skolioze ovi pravougaonici postaju trapezoidi, koji se lateralno dilociraju i rotiraju jedan nasuprot drugom. Individualno napravljeni, modularni mider pomaže u inicijalnoj korekciji deformiteta (Rigo&Weiss, 2008).

Principi Schroth metoda

Sa ciljem da povrati posturalni balans, Schroth metod podrazumeva sledeće principe korekcije (Clayton, 2005),(Filipović&Ciliga, 2010):

1. Aksijalna elongacija koju pacijent mora da postigne isključivo snagom sopstvenih misića trupa, održavajući što normalniji sagitalni profil.
2. Defleksija znači korekciju skolioze u frontalnoj ravni, a postiže aktivnim lateralnim pomeranjem različitih segmenata trupa.
3. Derotacija se postiže ekspanzijom kolabiranih zona „Schroth rotacionim disanjem“.
4. Facilitacija podrazumeva proprioceptivno razotkritivanje samom pacijentu postojeće „skoliotične ravnoteže“ kao pogrešne.
5. Stabilizacija se postiže izometrijskom kontrakcijom mišića grudnog koša tokom ekspiratorne faze disanja.

Povezani tekst: Schroth metod u terapiji skolioze

Literatura

1. Weiss HR. The method of Katharina Schroth-history, principles and current development. Scoliosis 2011;6(1):17.
2. Lehnert-Schroth C. Introduction to the three-dimensional scoliosis treatment according to Schroth. PHYSIOTHERAPY, LONDON 1992; pp. 810.
3. Rigo M, Weiss H. The Chêneau concept of bracing-Biomechanical aspects. Studies in health technology and informatics 135(2008):p303.
4. Clayton S. Schroth and CLEAR scoliosis treatment. J Orthop Sci 2005;10(2):200-5.
5. Filipović V, Ciliga D. Postural adaptation of idiopathic adolescent scolioses (IAS). Kineziologija 2010;42(1):16-27.

The post Biomehanički principi Schroth metoda appeared first on Sport i Zdravlje.

Schroth metod je sistem vežbanja koji se primenjuje u savremenoj kineziterapiji kod skolioze. Ciljevi ovog metoda su: zaustavljanje progresije krivine i njena korekcija, poboljšanje kvaliteta života pacijenata, povećanje vitalnog kapaciteta pluća, poboljšanje posture, kao i osposobljavanje pacijenta da dugotrajno održi postignutu korekciju i time odloži ili izbegne hiruršku intervenciju. Klinički je dokazano da svakodnevne vežbe po Schrot metodi u trajanju od 30-120 minuta dnevno inhibiraju mehaničke sile, koje nastaju usled lošeg držanja i gravitacije, a koje bi inače vremenom dovele do daljeg povećanja krivine (takozvani ”začarani krug”), čak i nakon završenog rasta. Schroth metod daje pacijentima potrebno znanje i sredstva kojima mogu doživotno da drže pod kontrolom stanje svoje kičme.

Ovaj sistem izometrijskih i drugih vežbi razvila je 1920. godine Katarina Schroth, čiji je uspeh u lečenju sopstvene skolioze privukao pažnju nemačkih stručnjaka. Za dalji razvoj ove metode zaslužna je njena ćerka, Christa Lehnert-Schroth. U to vreme, većina dostupnih metoda bila je bazirana samo na mehaničkim aspektima, dok je ona razvijala mehanizme kojima se na držanje trupa može promeniti neurofiziološkim mehanizmima. Oni uključuju i specijalnu tehniku disanja („rotaciono disanje“), prilikom koga se generišu unutrašnje sile sposobne da korektivno utiču na skoliozu. Shroth metod u prvim mesecima primene  uključuje i primenu posebna vrste individualno napravljene višedelne ortoze- Chêneau midera (Zaborowska-Sapeta et al, 2011).

Krajem tridesetih godina prošlog veka ovaj metod je bio priznat za najbolji konzervativni tretman skolioza u Nemačkoj. Nakon što je metod dalje razvijen i usavršen, 1960. godine u mestu Bad Sobernheim u Nemačkoj otvorena je Klinika ”Asklepios Katharina-Schroth”, čiji je današnji kapacitet 200 pacijenata. Schroth metod je postao standard neoperativne terapije skolioza u Nemačkoj, podržan je od strane državnog sistema zdravstvenog osiguranja i nemački ortopedi hirurzi rutinski upućuju pacijente sa skoliozom na terapiju Schroth vezbama (Weiss&Godall, 2008). Pored Nemačke, u više zemaljapostoje centri Schroth terapiju i edukaciju, a jedan od najznačajnijih takvih centara u Evropi je Barcelona Scoliosis Physical Therapy School-BSPTS. Obuka zdravstvenih radnika ima više nivoa i traje različito: dve nedelje za nivo sertifikovanog Schroth terapeuta, a 12 meseci za sertifikovanog Schroth instruktora. Dok terapeutski nivo omogućava rad samo sa adolescentima (mladjima od 20 godina), instruktorski nivo pored terapije omogućava i samostalnu izradu Chêneau midera, i dozvoljava organizovanje zvaničnih seminara i predavanja iz ove oblasti.

Rezultati dobijeni dugogodišnjim praćenjem pacijenata na Schroth klinikama u Nemačkoj, Španiji, Engleskoj, Turskoj i SAD pokazuju da je u velikoj većini slučajeva gore navedene ciljeve u najvećem broju slučajeva moguće postići (Negrini et al, 2008). Relativno mali procenat pacijenata, prosečno oko 20%, se posle Schrot terapije ipak odlučuje za hirurško lečenje (Weiss&Weiss, 2004). Ovaj podatak je naročito upečatljiv ukoliko se ima u vidu da pacijenti tretirani na Klinici Katarine Schroth u Nemačkoj uglavnom spadaju u grupu teških slučajeva.

U našoj sredini Schroth metod je prisutan od 2011. godine, zahvaljujući dr Mini Jelačić, prvom i zasada jedinom sertifikovanom BSPTS instruktoru za Schroth u Srbiji. Tu su i tri sertifikovana Schroth terapeuta, dva u Novom Sadu i jedan u Beogradu.

Literatura

1. Zaborowska-Sapeta K, Kowalski IM, Kotwicki T, Protasiewicz-Fałdowska H, Kiebzak W. Effectiveness of Chêneau brace treatment for idiopathic scoliosis: prospective study in 79 patients followed to skeletal maturity. Scoliosis 2011;6(2):1-5.
2. Weiss HR, Goodall D: The treatment of adolescent idiopathic scoliosis (AIS) according to present evidence. A systematic review.  Eur J Phys Rehabil Med 2008, 44(2):177-193.
3. Negrini S, Grivas TB, Kotwicki T, Rigo M, Zaina F. Guidelines on "Standards of management of idiopathic scoliosis with corrective braces in everyday clinics and in clinical research": SOSORT Consensus 2008. Scoliosis 2009;4(2):1-14.
4. Weiss HR, Weiss G: Meta Analysis of Prevalence of Surgery in Patients with Scoliosis Following Conservative Treatment. International Research Society on Spinal Deformities: 2004; Vancouver 2004:416-419.

The post Schroth metod u terapiji skolioze appeared first on Sport i Zdravlje.