Svako kretanje, pa i pokreti čovekovog tela, izazvani su dejstvom neke sile. Postoje unutrašnji (na primer, kontrakcije mišića ili elastičnost mekih tkiva) i spoljašnji izvori sila (na primer,  sila gravitacije ili sila kojom dejstvuje neki drugi objekat ili osoba u fizičkom kontaktu sa telom). U praksi, na sve segmente našeg tela neprestano deluje više sila čije se karakteristike (pravac, smer, intenzitet) stalno menjaju. Kroz interakciju svih tih sila nastaje rezultantna sila, koja dovodi do pokreta u našim zglobovima, odnosno kretanja delova tela jednog u odnosu na drugi, kao i kretanja tela u odnosu na okolinu.

Ukoliko je neki pokret praćen značajnim angažovanjem mišića, anatomski lociranih tako da imaju povoljan ugao dejstva na pokret, mi takve pokrete nazivano aktivnim a pomenute mišiće nazivamo agonistima ili antagonistima, zavisno od odnosa smera njihove sile i smera pokreta (kod agonista sila i pokret imaju isti smer, a kod antagonista suprotan smer). Pored tih pojmova, često se pominje i pojam sinergista (mišića koji odredjeni pokret potpomažu), medjutim razvoj neurofiziologije, kao i pojava prezicnih mernih instrumenata sposobnih da u realnom vremenu objektivno procene svaki segment motorne kontrole, baca nešto drugačije svetlo na ovu problematiku. Danas se umesto sinergije sve više insistira na konceptu stabilizacione ko-kontrakcije. O čemu se tu radi?

Pojam ko-kontrakcije je najlakše objasniti na primeru lumbalnog segmenta kičmenog stuba. Svaki aktivni pokret u zglobovima lumbalnog segmenta kičme u bilo kom pravcu je, uz kontrakciju agonista, praćen i aktivacijom drugih lumbalnih mišića. Te aktivacije se označavaju kao ko-kontrakcije jer ne proizvode “povoljan” momenat sile, odnosno takav koji je u skladu sa pravcem izvodjenja aktivnog pokreta. One, medjutim, doprinose boljoj preraspodeli kompresione sile koja aktivni pokret obavezno prati. Ko-kontrakcije lumbalnih mišića dakle imaju ulogu stabilizacije lumbalnog segmenta (Cholewicki & McGill, 1996).

Zbog čega su ko-kontrakcije značajne?

Kičmeni stub lišen mišićne stabilizacije, odnosno sistem sastavljen samo od pršljenova i ligamenata, deformiše se već pri minimalnoj aksijalnoj sili od oko 20 N. Ko-kontrakcioni tonus mišića stabilizatora kičmenog stuba mu daje znatno veću nosivost (Lucas & Bresler, 1961). Na primer, pokazano je da pri stajanju u prirodnom stojećem stavu bez dodatnog tereta, ko-kontrakcija mišića prednjeg trbušnog zida od samo 3% od maksimalno moguće voljne kontrakcije pruža dovoljnu stabilizaciju lumbalnom segmentu, dok se ovaj iznos duplira u slučaju da postoji prethodna povreda intersegmentalnog vezivnog tkiva (kapsula i ligamenata) (Cholewicki et al., 1997).

Pojedini intersegmentalni mišići (na primer mm. rotatores i mm. intertransversarii) imaju 4-7 puta više mišićnih vretena (specijalnih vrsta mišićnih vlakana specijalizovanih za regulaciju tonusa mišića) u odnosu na multifidne mišiće (mm.multifidi). Smatra se da njihova uloga i nije produkcija motorne sile, već služe kao senzori položaja i pokreta pršljenova u sistemu motorne kontrole (Nitz & Peck, 1986).

Literatura

1. Cholewicki J, McGill SM. Mechanical stability of the in vivo lumbar spine: implications for injury and chronic low back pain. Clinical Biomechanics. 1996;11:1-15.
2. Lucas D, Bresler B. Stability of the Ligamentous Spine. San Francisco. Calif: Biomechanics Laboratory. University of California, San Francisco; 1961. Technical Report No. 40
3. Cholewicki J, Panjabi MM, Khachatryan A. Stabilizing function of trunk flexor-extensor muscles around a neutral spine posture. Spine. 1997;22:2207-2212.
4. Nitz AJ, Peck D. Conrparison of muscle spindle concentrations in large and small human epaxial muscles acting in parallel combinations. Am Surg. 1986;62:273-277.

The post Šta su ko-kontrakcije? appeared first on Sport i Zdravlje.

Unutrašnji kosi i poprečni trbušni mišić štite ingvinalni kanal, kontinualno su aktivni pri stajanju, pojačano su aktivni pri povećanju intraabdominalnog pritiska. 

Transverzus abdominis ne učestvuje značajno u pokretima trupa. Medjutim, preko svog pripoja na torakolumbalnoj fasciji može doprineti antefleksiji lumbalnog dela kičmenog stuba, što je naročito bitno pri uspravljanju.

Funkcija iliopsoasa je uglavnom fleksija, uz blagu adukciju. On izvodi inklinaciju karlice, povećava lumbalnu lordozu. Kad je femur fiksiran, iliopsoas povlači lumbalnu kičmu unapred, flektira je  i rotira prema suprotnoj strani (rotacioni efekat je najveći na L3).

Lumbalni dorzalni ekstenzori ekscentričnom kontrakcijom kontrolišu lumbalnu fleksiju, ali praktično samo ukoliko je ta fleksija velikog obima ili toliko brza da aktivira refleks na istezanje.

Lumbalnu fleksiju više od spinalnih ligamenata limitiraju fasetni zglobovi (svojom apozicijom kroz pokret združene rotacije i prednje translacije) i intervertebralni diskusi. Vežbe sa brzom i ekstenzivnom lumbalnom fleksijom stoga nisu preporučljive jer stvaraju preterano opterećenje na zadnje spinalne strukture, dovodeći do hipermobilnosti i fasetne degeneracije. (Norris, 1993)

Literatura

1. Norris CM. Abdominal muscle training in sport. Br J Sp Med 1993;27(1):19-27.

The post Pokreti i pokretači trupa I deo appeared first on Sport i Zdravlje.

Multifidni mišić je jedan od najmanjih mišića ledja. On je jedan od primera da uobičajeno verovanje kako su mali mišići manje važni za pokrete od krupnih nije tačno.

Multifidni mišić obuhvata dve serije mišićnih snopova: površnu i duboku, i pripaja se na rtnim nastavcima, kao i drugim nastavcima zadnjih delova pršljenova, kao i na više sakralnih ligamenata i njihovih aponeuroza.

Koja je funkcija multifidusa?

Multifidus pomaže u distribuciji sile izmedju susednih pršljenova. Pored toga, on igra ulogu stabilizatora kičmenog stuba. Sa kineziološke tačke gledišta, on učestvuje u obrascima pokreta udova i trupa tako što, osim što učestvuje u stabilizaciji trupa u cilju pružanja oslonca za pokret udova, on sadrži veliki broj mišićnih vretena (senzora za stepen istegnutosti mišića). Zahvaljujući signalima iz mišićnih vretena, iz multifidusa kao i sa drugih lokacija, naše telo ima uskladjene i precizne pokrete i adekvatan balans, a naši mišići imaju optimalnu aktivaciju. 

Uočeno je da se kontrakcija multifidusa dešava prilikom mnogih svakodnevnih pokreta trupom i udovima, poput pretklona, otklona trupa. Ona najčešće započinje neposredno pre početka tih pokreta, i traje tokom njihovog izvodjenja, štiteći kičmeni stub od povreda, i istovremeno ga pripremajući za održanje balansa čitavog tela pri pokretu koji sledi.

Rezultati istraživanja pokazuju da osobe sa hroničnim bolom u donjem delu ledja imaju značajno manju aktivnost multifidusa pri kretanju i izvodjenju vežbi snage i koordinacije nego zdrave osobe. (Danneels et al., 2002) Smatra se da je ovo uzrokovano bolom, štednjom pokreta i posledičnim narušavanjem kondicije i motoričnog obrasca multifidnih mišića. Kao posledica javlja se veća verovatnoća povreda ledja.

Šta raditi?

Nakon što smo shvatili važnu ulogu multifidnih mišića u očuvanju zdravlja i pokretljivosti trupa, a posebno u situaciji nakon operacija na kičmenom stubu, neophodno je primeniti set jednostavnih ali efikasnih vežbi za taj mišić. Evo jednog primera:

Multifidus vežba

• Zauzmite ležeći položaj na boku, držeći kičmeni stub u neutralnoj poziciji.
• Locirajte multifidni mišić na sledeći način: postavite dlan na predeo 3-5 cm bočno od centralne linije ledja, neposredno iznad linije struka.
• Dišući duboko i sporo, zamišljajte da gornju natkolenicu premeštate put napred, kao da se izvodi pokret pregibanja u zglobu kuka. Pod prstima ruke ćete osetiti sporo i snažno zatezanje multifidnog mišića.
• Kad savladate izolaciju kontrakcije multifidnog mišića u ovom položaju, isto to možete probati i u mnogim drugim različitim svakodnevnim položajim i pokretima.

Literatura

1. Danneels et. al. Differences in electromyographic activity in the multifidus muscle and iliocostalis lumborum between healthy subjects and patients with sub-acute and chronic low back pain. European Spine Journal. 2002; 11:13-19.

The post Multifidus- mali ali snažan mišić appeared first on Sport i Zdravlje.

Schroth metod je sistem vežbanja koji se primenjuje u savremenoj kineziterapiji kod skolioze. U ovom terapijskom pristupu analizira se deformitet trupa, kao pokazatelj deformiteta kičmenog stuba. Ustanovljeno je da uporedo sa translacijom, aksijalnom rotacijom i kolapsom kičmenih pršljenova, različite anatomske strukture trupa takođe podležu translaciji, aksijalnoj rotaciji i kolapsu jedna nasuprot druge. Šematski prikaz ovih mehaničkih promena kod skolioze dala je K. Schroth, i odnosi se na klasičnu jednostruku torakalnu, dekstrokonveksnu skoliozu, praćenu kompenzatornim, manjim, krivinama (Weiss, 2011).

Slika 1. Šema skolioze sa tri krivine. 

U ovoj šemi, K. Schroth je podelila trup na tri imaginarna segmenta (Lehnert-Schrot, 1992):

1. segment vrata i ramenog pojasa, uključujući gornji torakalni region
2. glavni, torakalni segment
3. lumbalni segment i karlica (lumbo-pelvični segment)

Skolioza podrazumeva torziju (rotaciju oko uzdužne, vertikalne ose) kičme i  trupa. Tri imaginarna segmenta se aksijalno rotiraju, kolabiraju u konkavnim zonama i dislociraju se jedan nasuprot drugom. Na primer, u slučaju dekstrokonveksne skolioze, „lumbo-pelvični segment“ rotira i dislocira se ulevo, a kolabira u svom desnom delu. „Glavni torakalni segment“ se rotira i dislocira udesno, kolabirajuci na levoj strani. „Segment vrata i ramena“ se deformiše slično kao „lumbo-pelvični segment“: rotira se i dislocira ulevo, kolabirajuci na desnoj strani. K. Schroth je ova tri segmenta kod normalne kičme opisala kao dobro centrirane pravougaonike, poređane jedan iznad drugog. Nastankom i progresijom skolioze ovi pravougaonici postaju trapezoidi, koji se lateralno dilociraju i rotiraju jedan nasuprot drugom. Individualno napravljeni, modularni mider pomaže u inicijalnoj korekciji deformiteta (Rigo&Weiss, 2008).

Principi Schroth metoda

Sa ciljem da povrati posturalni balans, Schroth metod podrazumeva sledeće principe korekcije (Clayton, 2005),(Filipović&Ciliga, 2010):

1. Aksijalna elongacija koju pacijent mora da postigne isključivo snagom sopstvenih misića trupa, održavajući što normalniji sagitalni profil.
2. Defleksija znači korekciju skolioze u frontalnoj ravni, a postiže aktivnim lateralnim pomeranjem različitih segmenata trupa.
3. Derotacija se postiže ekspanzijom kolabiranih zona „Schroth rotacionim disanjem“.
4. Facilitacija podrazumeva proprioceptivno razotkritivanje samom pacijentu postojeće „skoliotične ravnoteže“ kao pogrešne.
5. Stabilizacija se postiže izometrijskom kontrakcijom mišića grudnog koša tokom ekspiratorne faze disanja.

Povezani tekst: Schroth metod u terapiji skolioze

Literatura

1. Weiss HR. The method of Katharina Schroth-history, principles and current development. Scoliosis 2011;6(1):17.
2. Lehnert-Schroth C. Introduction to the three-dimensional scoliosis treatment according to Schroth. PHYSIOTHERAPY, LONDON 1992; pp. 810.
3. Rigo M, Weiss H. The Chêneau concept of bracing-Biomechanical aspects. Studies in health technology and informatics 135(2008):p303.
4. Clayton S. Schroth and CLEAR scoliosis treatment. J Orthop Sci 2005;10(2):200-5.
5. Filipović V, Ciliga D. Postural adaptation of idiopathic adolescent scolioses (IAS). Kineziologija 2010;42(1):16-27.

The post Biomehanički principi Schroth metoda appeared first on Sport i Zdravlje.

U aktivnostima koje zahtevaju visok nivo pokretljivosti i kontrole pokreta kukova i karličnog prstena, do izražaja dolaze medjusobno povezane miofascijalne strukture slikovito nazvane "sling" (eng. praćka; bandaž, traka, treger, kaiš), a u našoj literaturi često nazivane miokinetički lanci.

Stabilnost karličnog prstena

Krrsna kost i sakroilijačni zglobovi predstavljaju zadnji deo karličnog prstena, zglobljen sa kičmenim stubom. Stabilnost sakroilijačnih zglobova je od ključne važnosti za adekvatan prenos sila izmedju trupa i donjih ekstremiteta. Ništa manja nije ni njihova proprioceptivna uloga u kretanju i održanju balansa težišta tela.

Stabilnost sakroilijačnih zglobova se postiže pomoću dva mehanizma: pasivno kroz oblik i kongruenciju zglobnih površina, ojačanih snažnim višeslojnim ligamentima, i aktivno dejstvom mišićnih sila koje prilikom stajanja, hodanja, pokreta trupom i drugih položaja i pokreta povećavaju kompresiju u tim zglobovima, doprinoseći time njihovoj stabilnosti.

Kombinacija dva navedena mehanizma je takva da pasivna i aktivna komponenta moraju da budu u ravnoteži. Ukoliko postoji manji doprinos pasivne komponente (genetika, oboljenja, povrede), aktivna stabilnost to nadoknadjuje naglašenim angažovanjem miofascijalnih kinetičkih lanaca. (Liebenson, 2004; Snijders et al., 1993)

Opisana su tri kinetička lanca koji stabilizuju karlični pojas:

• Prednji kosi kinetički lanac (Anterior Oblique Sling)

Prednji kosi kinetički lanac uključuje pektoralni mišić, spoljašnji kosi trbušni mišić, naspramni unutrašnji kosi trbušni mišić, i poprečni trbušni mišić. Ovaj kinetički lanac svojom kontrakcijom komprimuje i stabilizuje čitav trbuh i karlični pojas, a naročito njegov prednji deo- pubičnu simfizu

• Zadnji kosi kinetički lanac (Posterior Oblique Sling)

Zadnji kosi kinetički lanac obuhvata latisimus dorsi i kontralateralne mišiće gluteus maksimus i biceps femoris. Ovaj kinetički lanac pruža dodatnu stabilnost dejstvom na sakrotuberalni ligament, i posledičnom kompresijom sakroilijačnih zglobova.

• Uzdužni kinetički lanac (Longitudinal Sling)

Uzdužni kinetički lanac čine multifidni mišići, duboki sloj torakolumbalne fascije i sakrotuberalni ligament putem duge glave biceps femorisa. Kontrakcija ovog kinetičkog lanca dovodi do prednje rotacije sakruma u odnosu na karlične kosti, zatežući sakroilijačne ligamente i "zaključavajući" sakroilijačni zglob. Tome doprinosi i povećanje tonusa torakolumbalne fascije.

Insuficijencija bilo kog od ovih kinetičkih lanaca može dovesti do lumbo-pelvične nestabilnosti i bolova. Ovo je naročito vidljivo kod trudnica i porodilja, kada su bol u zadnjem karličnog delu i sindrom disfunkcije simfize relativno česti. Ovaj problem se često javlja i kod sportskih aktivnosti visokog intenziteta, naročito kod hodanja, i pliometrijskog opterećenja. (O’Sullivan et al., 2002; Pool-Goudzwaard et al., 1998)

Literatura

1. Liebenson, C.The relationship of the sacroiliac joint, stabilization musculature, and lumbo-pelvic instability Journal of Bodywork and Movement Therapies (2004) 8, 43–45.
2. Snijders, C.J., Vleeming, A., Stoeckart, R.. Transfer of lumbosacral load to iliac bones and legs. Part I: biomechanics of self-bracing of the sacroiliac joints and its significance for treatment and exercise. Clinical Biomechanics 8, 285–294 (1993).
3. O’Sullivan, P.B., Beales, D.J., Beetham, J.A., Cripps, J., Graf, F., Lin, I.B., Tucker, B., Avery, A., 2002. Altered motor control strategies in subjects with sacroiliac joint pain during the active straight-leg-raise test. Spine 27, E1–E8.
4. Pool-Goudzwaard, A., Vleeming, A., Stoeckart, C., Snijders, C.J., Mens, M.A., 1998. Insufficient lumbopelvic stability: a clinical, anatomical and biomechanical approach to ‘‘a-specific’’ low back pain. Manual Therapy 3, 12–20.

The post “Sling” miofascijalni kompleksi appeared first on Sport i Zdravlje.

Kineziterapija je najčešće korišćeni vid rehabilitacije u Srbiji. Samo u beogradskim domovima zdravlja ovaj način lečenja koristi preko 50.000 ljudi godišnje. A prema podacima zdravstvene statistike, najčešća indikacija za primenu ovog načina lečenja je bol u donjem delu ledja. Dakle, vežbe usmerene na lečenje tegoba vezanih za lumbalni segment trupa su najviše rasprostranjeni vid kineziterapije, nakon akutnih povreda ili u sklopu lečenja kod hroničnih bolnih stanja tog regiona tela. Vežbanje lumbalnog segmenta se kroz odredjene standardizovane forme, osim toga sprovodi na više nivoa rekreacije (u sklopu različitih programa, poput fitnesa, pilatesa, joge, aerobika i drugo) ili trenažnog procesa (kondiciona priprema sportista, kao i veliki broj sportskih elemenata koji značajno uključuju naprezanja lumbalnog segmenta). Ponekad postoji potreba za specifičnim programom vežbanja usled specifičnosti patološkog stanja (na primer, kod diskus hernije izbegavaju se pokreti fleksije lumbalnog segmenta). Medjutim, kako su “vežbe za ledja” dobile danas rasprostranjenu formu?

Nema puno naučnih podataka o tome zašto se kineziterapijski protokoli koji se koriste za lumbalni segment sprovode na uobičajeni način, već je njihova primena zasnovana uglavnom na "kliničkom iskustvu" (McGill, 1997). Medjutim, postoje naučna istraživanja koja bacaju nešto drugačije svetlo. Navešćemo nekoliko rasprostranjenih primera.

Da li podizati teret iz čučnja uz ispravljena ledja?

Sigurno ste mnogo puta čuli ovaj savet. Medjutim, sugerisana pozicija lumbalnog segmenta ima svoju fiziološku cenu (Garg & Herrin, 1979). Da bi odgovorili na prethodno pitanje, neophodno je najpre objasniti način kako lumbalni segment reaguje na opterećenje u fiziološkim uslovima, odnosno opisati pojavu ko-kontrakcije.

U slučaju podizanja tereta pregibanjem trupa, mišići stabilizatori trupa dobijaju sve bolju biomehaničku poziciju za ko-kontrakciju, osim što u završnoj amplitudi fleksije primat stabilizacione sile preuzimaju ligamenti i intervetebralni diskusi (McGill & Kippers, 1994). Pored toga, pojedini ekstenzori kičmenog stuba (a naročito lumbalni deo m.longissimus thoracis i m.ilocostalis lumborum) dodatno sprečavaju i prednju translaciju lumbalnih pršljenova. Medjutim, ovaj efekat u blizini krajnje amplitude fleksije trupa značajno umanjuju pojedini intervertebralni ligamenti (Heylings, 1978), čime postaju i podložni povredama u tom opsegu pokreta. Takodje, pokazano je da puna lumbalna fleksija nosi povećani rizik od povrede anulus fibrosusa ili završne ploče tela pršljenova u njenom zadnjem delu, dovodeći do Schmorlovih hernija ili radijalnih diskus hernija, i zato je treba izbegavati.

Od pitanja kakva je pozicija kolena i trupa bitnije je koliko je težište tereta koji se podiže blizu težišta trupa. Takodje, pokazano je da pojava i težina povrede ne korelira sa opterećenjem, čak ni sa momentom sile koje opterećenje produkuje, već sa narušavanjem ko-kontrakcione stabilizacije susednih spinalnih segmenata. U tom smislu, sistem vežbanja stabilizatora kičmenog stuba dovodi do kalibracije bezbednog nivoa fleksije izmedju svaka dva susedna lumbalna pršljena, tako da podizanje tereta u poziciji pretklona trupa bez prekoračenja fleksionog limita ne dovodi do povrede.

Podizanje trupa sa savijenim kolenima?

Često se čuje instrukcija da se podizanje trupa iz ležećeg položaja izvodi sa prebigljenim kukovima i kolenima, uz objašnjenje da je time rasterećen iliopsoas. Naime, podaci dobijeni NMR snimanjem govore da se sa fleksijom zgloba kuka ne menja pravac rezultantne sile iliopsoasa, već se jedino njegova početna dužina skraćuje (Santaguida & McGill, 1995). Ali, pošto se  psoas pripaja na svim lumbalnim pršljenovima, aksijalno opterećenje se savijanjem kolena ne menja značajno: prosečne vrednosti kompresione sile su procenjene na 3230 N sa ispruženim nogama i 3410 sa savijenim kolenima i kukovima, a translacione sile 260 N i 300 N. Uzevši u obzir ovakve veličine sila, nije više pitanje da li su bezbednije vežbe podizanja trupa sa ili bez savijenih kolena i kukova, već da li su te vežbe uopšte bezbedne i preporučljive kod bolnih stanja ili nakon povreda.

Deklinacija karlice pri vežbanju?

Rutinski se preporučuje deklinacija (rotacija unazad) karlice, za šta nema dovoljno naučno potkrepljenih dokaza. Ovaj pokret dovodi do fleksije lumbalne kičme, i dodatno opterećuje zadnje ligamente i anulus fibrosus, a to je povezano sa povećanim rizikom od povredjivanja. (Adams & Dolan, 1995). Stoga se pri vežbanju preporučuje zadržavanje fiziološke lodroze kao neutralne pozicije kičmenog stuba.

Literatura

1. McGill SM. The biomechallics of low back injury: implications on current practice in industry and the clinic. JBiomech. 1997;30:465-475.
2. Garg A, Herrin G. Stoop or squat: a biomechanical and metabolic evaluation. American Institule of lndtustrial Engineering Transnctions 1979; 11:293-302.
3. McGill SM, Kippers V. Transfer of loads between lumbar tissues during the flexion-relaxation phenomenon. Spine 1994;19:2190
4. Heylings DJA. Supraspinous and interspinous ligaments of the human lumbar spine. J Anat. 1978;125:127-131.
5. Santaguida PL, McGill SM. The psoas major muscle: a three-dimensional geometric study. JBiomech. 1995;28:339-345
6. Adams MA, Dolan P. Recent advances in lumbar spine mechanics and their clinical significance. Clinical Biomechanics. 1995;10:3-19

The post “Vežbe za ledja” – dokazi i običaji I deo appeared first on Sport i Zdravlje.

Uprkos važećem mišljenju, veoma pokretljiv i fleksibilan trup nije odraz maksimalnog zdravlja i najbolja prevencija povreda (Biering-Sorensen, 1984; Burton et al., 1989). Programi vežbanja koji uključuju opterećenje trupa kroz čitave amplitude pokreta pregibanja, opružanja, bočnog pregibanja kao i rotacije trupa su dovodili do bolova i povreda. Umesto toga, preporučuju se vežbe  mobilnosti udova (preduslov je, naravno, njihova fleksibilnost) uz zadržavanje neutralne pozicije kičmenog stuba. (Saal & Saal, 1989; Bridger et al., 1992; McGill & Norman, 1992). Za bezbedno vežbanje (nakon povreda) preporučuju se vežbe fleksiblnosti trupa bez aksijalnog opterećenja, dok se ono dozvoljava ukoliko je cilj vrhunsko vežbanje, ali i tada u vidu sporih pokreta bez naglih promena pravca.

Trening snage ili trening izdržljivosti lumbalnih mišića?

U literaturi je dokumentovano da je smanjena snaga mišića lumbalnog predela manja nakon povrede. Medjutim, to ne dokazuje da je smanjenje snage uzrokovalo ili omogućilo nastanak povrede (McNeill et al., 1980). Smatra se da je izdržljivost tih mišića daleko značajnija od njihove snage u pogledu sprečavanja nastanka povreda (Luoto et al., 1995).

Aerobno vežbanje i prevencija povreda lumbalnog segmenta?

Pokazano je da hodanje kao tip aerobnog opterećenja dovodi do veoma malog opterećenja pasivnih stabilizatora trupa, a pritom značajne aktivacije mišića stabilizatora (kroz njihovo blago ali dugotrajno opterećenje), što je veoma preporučljivo (Callaghan et al., 1996). Takodje, studije radjene na bivšim sportistima pokazuju daleko manje promena intervertebralnih diskusa u starosti kod bivših trkača u odnosu na veterane koji su se bavili sportovima snage i fudbalom (Videman et al., 1995).

Uticaj načina opterećenja lumbalnog segmenta trupa na efekat vežbanja je mnogostruk. Stoga pravilan izbor i doziranje elemanta opterećenja pojačava efekat vežbanja, dovodi do ranije restitucije motoričkog balansa i bržeg nestanka tegoba.

Literatura

1. Biering-Sorensen F. Physical measurements as risk indicators for low back trouble over a one-year period. Spine. 1984;9:106-119.
2. Burton K, Tillotson KM, Troup JDG. Variation in lumbar sagittal mobility with low-back trouble. Spine. 1989;14584-590.
3. Saal JA Saal ,JS. Nonoperative treatment of herniated lumbar intervertebral disc with radiculopathy: an outcome study. Spine. 1989; 14:4431-437.
4. Bridger RS, Orkin D, Henneberg M. A quantitative investigation of lumbar anti pelvic postures in standing and sitting: interrelationships with body and hip muscle length. International Journal of Industrial Ergonomics. 1992;9:235-244.
5. McGill M, Norman RUT. Low back biomechanics in industry in the prevention of injury. In: Grabiner MD, ed. Current Issues in Biomechanics. Champaign, Ill: Human Kinetics Publishers Inc; 1992.
6. McNeill T, Marwick D, Andersson G, Schultz A. Trunk strengths in attempted flexion, extension, and lateral bending in healthy subjects and patients with low-back disorders. Spine. 1980;5:529-538.
7. Luoto S, Heliovaara M, Hurri H, Alaranta M. Static back endurance and the risk of low back pain. Clinical Biomechanics. 1995;10:323-324.
8. Callaghan JP, Patla A, McGill SM. 3D analysis of spine loading during gait. Meeting of the American Society for Biomechanics. Atlanta, USA. October 17-19, 1996.
9. Videman T, Sarna S, Battie MC, et al. The long-term effects of physical loading and exercise lifestyles on back-related symptoms, disability, and spinal pathology among men. Spine. 1995;20:66-709.

The post “Vežbe za ledja” – dokazi i običaji II deo appeared first on Sport i Zdravlje.